പിന്‍ വിളികള്‍

കണ്‍ടില്ലെന്നു ഭാവിച്ചു നടന്നു പോവുമ്പോള്‍ ഒരു വിളി
ശ് ശ്...., തിരിഞ്ഞു നോക്കണമെന്നില്ല.അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്ന കാഴ്ച എന്തെന്ന് മനസ്സിലുണ്ട്,ദാരിദ്ര്യത്താല്‍
നിസ്സഹായതയാല്‍,രോഗങ്ങളാല്‍ ദൈന്യത മുറ്റിയ മുഖങ്ങള്‍.ഓ ഇതൊക്കെയല്ലേ എല്ലാം ലോകത്തില്‍ പതിവുള്ളത് എത്രകണ്ടിരിക്കുന്നു എത്രപേരെ സഹായിക്കാന്‍ കഴിയും? ഇതൊക്കെ സാധാരണം. പക്ഷേ പിന്നെയങ്ങ് മനസിനൊരു കിരുകിരുപ്പ് ഒരു ചായ കുടിക്കാം എന്നു കരുതി കിച്ചണിലേയ്ക്കു ചെന്ന് ഗ്ലാസെടുത്ത് നെസ്ലെയുടെ ടീമേക്കറില്‍ വച്ചു.ആറേഴു ബട്ടണുകളില്‍ ഏതമര്‍ത്തണം? കപ്പൂചിനൊ,നെസ്ലെ കൊഫീ,ചോക്കലേറ്റ്,........ അടുക്കളക്കരിയും മഴവെള്ളവും ചേര്‍ന്ന മണം പെട്ടന്നു മൂക്കില്‍ അടിച്ചപോലെ.ഗ്ലാസെടുത്ത് അല്പ്പം വെള്ളമെടുത്ത് കുടിച്ച് തിരികെപ്പോന്നു.


ചാമയും,എള്ളും, മുതിരയും, നെല്ലും അങ്ങിങ്ങു കൂടിക്കിടക്കുന്ന ചാണകം തേച്ച ഒരു നടുമുറ്റം പന്തലിച്ചുമുറ്റിയ ഒരു തുളസിത്തറ.പടിപ്പുരയ്ക്കിരുവശവുമുള്ള തൊഴുത്തില്‍ കുറെ പൈക്കളും രണ്ടേറ് പോത്തും.ആന പടിഞ്ഞപോലെ കിടക്കുന്ന വൈക്കോല്‍ തുറുകള്‍,മുറ്റത്തും പറമ്പിലും പണിക്കാരുടെ ബഹളം. ആ മുറ്റത്തേയ്ക്കു കാലുവയ്ക്കുമ്പൊഴേ ചാണകം മെഴുകിയ മുറ്റത്തിന്റേയും,പശുക്കളുടേയും ധാന്യങ്ങളുടേയും,മണമായിരിക്കും പൈക്കിടങ്ങള്‍ അങ്ങിങ്ങ് ഓടിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കും.തൊടി മുഴുവന്‍ പ്ലാവിന്റേയും പന്തലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു മാവിന്റേയും തണലാണ്.അടിച്ചു തളിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന നടവഴിക്കിരുവശവും മുല്ല,നന്ത്യാര്‍വട്ടം,കോളാമ്പിച്ചെടികള്‍,കൂവളം കര്‍പ്പൂരതുളസി മുതലായവയും ഓണക്കാലത്ത് മാവേലിയെത്തും മുന്നേ കിരീടം ചൂടി നില്‍ക്കുന്ന ചെട്ടിപ്പൂക്കളുടെ ചെടിയുമാണ്. മുറ്റത്തെപ്പൊഴും പയറോ,കയ്പ്പക്കയോ,തൈരിലിട്ട മുളകോ ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ അരിമാവുകൊണ്ട് കൊണ്ടാട്ടത്തിനുള്ള വക ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കും.അതിലൊന്നും കണ്ണുടക്കാതെ,തുളസിത്തറയില്‍ തൊടാതെ വേണം ചെല്ലാന്‍ ചെന്ന് മോരിനുള്ള സ്റ്റീല്‍ പാത്രം കട്ടിളപ്പടിയില്‍ കമിഴ്ത്തി വെയ്ക്കണം.

"അമ്പ്രാളേ.........., അമ്പ്രാളേയ്.."

"ആരാ അവടെ?...ഏ ആരാന്ന്."

"ഞാനാ... ഒര് നാഴി മോര് വേണംന്ന് പറഞ്ഞു അമ്മ."

"ആ.... ദാവരണു. കാശ് കൊണ്ടന്നട്ട് ണ്ട്രാ... ഇന്നാളത്തെ അമ്പത് കാശ് നിക്കണ്ട്.അമ്മ പറഞ്ഞ്വോ"

"പറഞ്ഞു കൊണ്ടന്ന് ട്ട് ണ്ട്."

അകത്തു നിന്നും തട്ടലും മുട്ടലും കേള്‍ക്കാം കാണാന്‍ പറ്റില്ല നിറയെ ഇരുട്ടാണ്.ഉമ്മറത്തേയ്ക്കൊന്നുംകയറാന്‍പാടില്ല,
അയിത്തമാവും. ഒരു തൂക്കു വിളക്കു കിടക്കുന്നുണ്ട് കട്ടിളയോറ്റു ചേര്‍ന്ന് ഒരു ഭസ്മക്കൊട്ടയും. നീണ്ട ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഏന്തിവലിഞ്ഞു നോക്കിയാല്‍ ഉണങ്ങിയ വാഴപ്പോളകളില്‍ തൂങ്ങുന്ന സ്വര്‍ണ്ണനിറമുള്ള വെള്ളരികളും,മത്തനും കുമ്പളവുമെല്ലാം കാണാം.

"ആയ് എന്തായീ കാട്ടണെ? അവട്യൊക്കെ അശുദ്ധാക്ക്വൊ ചെക്കാ,നിക്ക് വയ്യ ഇനി കുളിക്കാന്‍ ഊം,പാത്രട്ത്ത് പിടിച്ചേ."

പാത്രം താഴ്ത്തിപ്പിടിക്കണം അവരുടെ പാത്രത്തില്‍ തൊട്ടാല്‍ അയിത്തമാണത്രേ.അമ്പ്രാളുടെ കയ്യ് വെളിച്ചപ്പാടിന്റെ കൈ പോലെ വിറയ്ക്കും പൂച്ചയെ കൊന്നതുകൊണ്ടാണെന്ന് എല്ലാവരും പറയും.
കുറച്ചു മോരു പുറത്റ്റും പിന്നെ അകത്തുമായി വീഴും

"കുട്ട്യെ പാത്രെളക്കാണ്ട് പിടിക്കു..അതപ്പടി കളഞ്ഞു ചെക്കന്‍."

പൈസ കൊടുക്കുന്നതും അങ്ങനെയാണ്.കട്ടിള അരയേക്കള്‍ ഉയരത്തിലായതുകൊണ്ട് പെരുവിരലില്‍ ഏന്തി വലിഞ്ഞു നിന്നു വേണം കാശു കൊടുക്കാന്‍. അവര്‍ മലര്‍ത്തിക്കാണിക്കുന്ന വിറയ്ക്കുന്ന കയ്യിന്റെ അടയില്‍ എത്ര ഏന്തിവലിഞ്ഞു നിന്നാലും മിക്കവാറും കാശു വീഴില്ല.


കയ്യും കാലുമില്ലെങ്കിലും കാലത്തിനു വേഗമില്ലെന്നാരും പറയില്ല.ജീവിതത്തിന്റെ സ്വയം മറന്ന ചടങ്ങുകള്‍ക്കിടയില്‍ വിവാഹവും കുടുമ്പവും എന്ന സങ്കല്പ്പം അവര്ക്കൊരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കില്ലേ എന്ന് അത്ഭുതം തോന്നുന്നു.പരന്നുകിടന്നിരുന്ന സ്വത്തുവകകള്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ മക്കളില്ലാതെ പോയി അവിടെ എല്ലാര്‍ക്കും.മക്കളെപ്പോലെ കൊണ്ടു നടന്നിരുന്ന അയിത്തവും ശുദ്ധിയുമൊക്കെ കാലം ഒരു വികൃതിപ്പയ്യനെപ്പോലെ തട്ടിയെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു. അല്ലെങ്കില്‍ വാര്‍ദ്ധക്യത്തില്‍ ഏറ്റി നടക്കാന്‍ വയ്യാത്തത്ര ഭാരമുള്ള അത് അവര്‍ ജീവിതയാത്രയുടെ പെരുവഴിയിലെവിടേയോ ഉപേക്ഷിച്ചു.ഭാരിച്ച സ്വത്തു വകകളെല്ലാം വകയിലെ തലമുറകള്‍ക്കു കൈമാറി അകമ്പടിയും സേവക്കാരുമായി കാലത്തിന്റെ സേവകന്റെ ആഗമനവും പ്രതീക്ഷിച്ച് അവര്‍ രാപകലുകള്‍ തള്ളി നീക്കുകയാണ്. ഇടയ്ക്ക് പാതിരാത്രികളില്‍ ഒരു നിലവിളിയുയരുമ്പൊള്‍ ഉള്ളില്‍ ഒരാന്തലോടെ പടികള്‍ക്കുമീതെ പറന്നിറങ്ങി പാഞ്ഞു ചെല്ലുമ്പോള്‍ വായു വലിച്ച് അല്ലെങ്കില്‍ അബോധാവസ്ഥയില്‍ മരണാസന്നരായി കട്ടിലില്‍ ഒരു കനമുള്ളതുണി ചുരുട്ടിയിട്ടതു പോലെ അവര്‍കിടക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കും ഉന്തിയ പല്ലും കണ്ണീരൊലിച്ചുമൊളിയടര്‍ന്ന കണ്‍തടങ്ങളുമായി.കയ്യിലെടുത്താല്‍ കഷ്ടിച്ച് പത്തുമുപ്പതു കിലോ ഭാമേകാണൂ.അയിത്തത്തിന്റെ ഒരു കനം ഒരിക്കല്‍ പോലും തോന്നിയിട്ടില്ല.പാതിരാ കഴിഞ്ഞോ പുലര്‍ച്ചയോ എത്തി കിണറ്റില്‍നിന്നു വെള്ളം കൊരുന്ന ഒച്ച കേട്ടാല്‍ അച്ഛനുണരും.

കുളികഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയില്‍ ആലോചനയിലാണ്ട് അച്നിരിക്കുന്നുണ്ടാകും.

"എവട്യാ ആക്കീത് ടാ....?"

"മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്. അത്താണി."

"ഊം"......... "കൊറവായോ?"

"ഇപ്പൊ കൊഴപ്പല്യ രണ്ടീസം കഴിഞ്ഞ് കൊണ്ടുപോവാം ന്നാ പറഞ്ഞത്."

ആ മൂളലില്‍ ചിലതുണ്ട്. എല്ലായ്പ്പോഴും പറയില്ല എങ്കിലും പറ്റെ മുട്ടിയാല്‍ അല്പം സങ്കടത്തോടെ പരിഭവം കലര്‍ത്തിത്തന്നെ അച്ഛന്‍ പറയും...

"നീ എവടയ്ക്കാങ്ങനെ ജീവന്‍ കളഞ്ഞ് പായണെ? ഇപ്പൊ എല്ലാര്ക്കും ആവശ്യായി.പണ്ട് ചോന്റെ ചെക്കനെ തൊട്ടാ അയിത്താര്ന്നു.ഇപ്പൊ ആര്ക്കും അയിത്തൂല്യ ചിത്തൂല്യ.ഓര്‍മ്മീണ്ടൊ ഗ്രാമസ്സേവന്റെ പടിയ്ക്കല് എട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോ നീ വീണ് കയ്യൊടിഞ്ഞ് കെടന്നതൊക്കെ? ഞാനൊന്നും പറേണില്യ.ഒക്കെ അവനോന്റെചിതം അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞ് മൊടക്കീന്ന് പറയണ്ട,ന്നാലും പറഞ്ഞൂന്ന് മാത്രം."

എന്തു പ്രാന്തിനാണ് ഉണ്ണുന്നിടത്തുനിന്നും ഉറങ്ങുന്നിടത്തുനിന്നും എണീറ്റ് പോകുന്നത് എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ അതിന് ഉത്തരമൊന്നും കിട്ടില്ല എന്നാലും നമ്മുടെ സാനിധ്യത്തില്‍ ഒരു നിസ്സഹായത ചുമ്മാ കണ്ടു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്തതു കൊണ്ടാവാം.

കണ്ടില്ല എന്നങ്ങു വച്ചാല്‍ മതി ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല വേണമെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു കവിതയെഴുതാം.നമ്മുടെ കടമതീര്‍ന്നു എന്നു കരുതാം.പിന്നെയും പോകുമ്പോള്‍ ആരെങ്കിലും വന്ന്

"അതേയ്...ഈ റിപ്പോര്‍ട്ടു കണ്ടോ?"എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ എന്തു ചെയ്യും?